Ondanks dat de herfst toch al weken geleden officieel haar intrede heeft gedaan, was zaterdag 15 oktober 2006 wederom een stralende ‘indian summer’ dag. Een mooie dag voor een fotoshoot van het sterrenensemble in de fonkelnieuwe en schitterende tenues aangeboden door de firma Bloemen Verbeek (waarvoor nogmaals dank mannen). Hoewel sommige voetbalvrienden de nodige moeite hadden met het vroege aanvangstijdstip van 13:00 uur – we noemen geen namen Otto B… - slaagden we er toch zeer snel in om gekleed in de nieuwe pèkskes aan de Rip ten tonele te verschijnen. Hier stond de imposante vrachtwagen van de gebroeders, schoon gepoetst en tot hoogglans opgewreven, reeds te pronken. Fotografe Ellen kreeg gezelschap van een paparazzifotograaf die vanaf de dijk brutaal ons beeldrecht schond. Momenteel wordt onderzocht of hiertegen juridisch stappen kunnen worden ondernomen. Nadat er een aantal kiekjes waren genomen, gaf Herman’s fototoestel - dat hij geheel belangeloos ter beschikking had gesteld - in de display aan: ‘no power’. Het is te makkelijk om nu een grap te maken over Herman’s fysieke toestand in een voetbalwedstrijd na een minuut of tien, dus dat laten we achterwege. Maar de show was voorbij, dus weer in colonne terug naar de Jan Claessenhof. En zo kon het gebeuren dat we reeds voor 14:00 uur al volledig omgekleed en klaar waren voor de warming-up… Tegenstander Sleeuwijk keek dan ook de ogen toen zij ons sportpark betraden en reeds 11 gladiatoren op het veld zagen lopen. Voor de geïnteresseerden onder u, de 11 waren:
Op goal: Pieter
Defence: Bart, Sjaak, Jurgen, Otto
Middenveld: Manuel, Arwin, Erik, Herman
en onze spitskes: Arne, Wiljan
Vlaggenist: Rob (waarvoor hartelijk dank)
Toen het eindelijk half drie was en Harry Kraay voor het eerst de fluit met zijn lippen beroerde, gaven diverse spelers aan er al ‘doorheen te zitten’. Desondanks gaf de eerste helft een boeiend spelbeeld te zien, waarin beide ploegen flink aan elkaar gewaagd waren. Hoewel Sleeuwijk een vrij verzorgd potje voetbal op de mat legde, was het Sparta ’03 dat veruit de gevaarlijkste en meeste kansen wist te creëren. Helaas stond het vizier van de Sparta-voorwaartsen niet op scherp, met als gevolg dat Herman alleen voor de keeper de bal langs de verkeerde kant van de paal schoof (‘ik juichte al’), terwijl inzetten van Wiljan en Erik door de overigens prima keepende Sleeuwijkse goalie werden verijdeld. Sparta ’03 liet bleef echter de aanval op zoeken, wat toch nog vrij snel werd beloond. Manuel zette met een slimme steekpass Arne vrij voor het Sleeuwijkse doel en zoals zo vaak dit seizoen, schoof hij de bal ijzig kalm voorbij de keeper: 1-0. Maar té snel tekende de ervaren en fysiek sterke ploeg van Sleeuwijk voor de gelijkmaker uit een corner. Keeper Pieter was kansloos op de inzet vanaf twee meter van de geheel vrijstaande mee op gekomen Sleeuwijk verdediger. Het was een pittig, maar tot dan fair potje op het scherpst van de snede. Kort voor rust vloog dan toch even de spreekwoordelijke vlam in de pan. De vreselijk irritante rechtervleugelspeler van Sleeuwijk, die bij elk duel de menige verwensingen aan het adres van tegenstander en scheidsrechter plaatste, kwam in een duel met Otto B. weer eens ten val. Bovenop Otto hielde hij onze kersverse echtgenoot in een houdgreep waar Anton Geesink nog een puntje aan kan zuigen met de intentie om de arm van Otto te verlengen of te breken… Nadat Otto zich had weten te ontworstelen kon hij het niet nalaten om de speler een knietje mee te geven. Scheidsrechter Harry loste dit prima op door beide spelers met een rode kaart van het veld af te sturen. Na de rust bleek dat Sleeuwijk duidelijk beter omging met de extra ruimte die op het veld was ontstaan. Al snel werd, voorbereid door een uitstekende actie vanaf het middenveld, de Sleeuwijkspits gelanceerd, die Pieter wederom kansloos liet met een snoeihard schot in de korte hoek. Toch wist Sparta ’03 er nog een aantal malen gevaarlijk uit te komen, maar toen kwam het keerpunt in de wedstrijd. Arne werd vanuit het middenveld diep gestuurd en had volledig vrije doorgang richting het vijandelijke doel. Op de rand van de zestien werd hij op schandalige wijze van achteren neergelegd, waarop maar één straf mogelijk kan zijn: dieprood. Helaas dacht scheidsrechter Harry hier anders over en hield zelfs de gele kaart op zak…Hoewel Herman de vrije trap nog prima inschoot, maar de Sleeuwijkse goalie weer paraat stond, was het pleit kort daarop daadwerkelijk beslecht. Uit de tegenstoot wist Sleeuwijk de derde treffer binnen te schieten. Deze klap kwamen de moe gestreden Spartanen niet meer te boven, met als gevolg dat kort daarop ook de 1-4 een feit was. Een geflatteerde uitslag, maar over de gehele wedstrijd gezien was de overwinning voor de ervaren en slim spelende Sleeuwijkse ploeg niet onverdiend. Maar wat als Harry…. ach, kop omhoog en op naar de volgende wedstrijd. In navolging van een collega-reporter wil ik u ook dit keer niet de term van Herm onthouden. Blijkbaar stond de aroma van gewassen shirts onze Herm niet zo aan, getuige de uitspraak: “Ze meuren as unne bèèèr”. Weet u wat Herman hiermee probeert te zeggen, laat het me even weten.
Erik van Stigt
|
